Sydney’den fotoğraflar

Kasım 29, 2016 7 yorum

Sydney’de dolaşırken cep telefonumla çektiğim bazı fotoğrafları şehir hakkında bilgi vermesi bakımından sizlerle paylaşmak istiyorum. Yazmamı istediğiniz bir konu varsa yorum kısmına not bırakırsanız sevinirim. Yakında yeni bir yazı ile tekrar görüşmek dileğiyle.

Brighton Le-Sands

Botany Bay’e baktığı için okyanusa dönük plajlara göre daha az dalgalı, yüzmek ve su sporları için ideal bir plaj. Park problemi de olmadığı için favori plajlarımdan.
20160312_164641-large


1915’de yapılan konservatuvar binası
20161127_154324-large


Pyrmont köprüsü üzerinden darling harbour’ın görünümü

Sağda görülen kongre merkezinin inşaatı yeni bitti. Şu sıralar kaldırımın sonundaki bina olan IMAX sinemasını yıkmakla meşguller. Yerine daha uzun bir bina yapılacak.
20160513_170058-large


King George Park önünde tekneler 
20160507_154302_hdr-large


Royal Botanical Gardens’dan şehrin görünümü
20160326_151535_hdr-large


Taronga Zoo amfitiyatro

Bu sene 3 yıl aradan sonra tekrar hayvanat bahçesini ziyaret ettik. Bu manzara için bile gitmeye değer.
20161029_151818_hdr-large


Evimizden çevrenin görünümü
20160317_114707_hdr-large


Royal Botanical Gardens Elizabeth St. kapısı
20161127_154732_hdr-large


Pioneers Memorial Park

Parkın bu bölgesi köpeklerin tasmasız gezmesi, koşup oynamaları için ayrılmış  (off-leash zone)
20160329_180758_hdr-large


The Domain

Şehir merkezindeki bu alanın altı oldukça büyük bir otopark. Üstü yeşil alan olarak değerlendirilmiş. Ağaçlar çok heybetli.
20161127_162110_hdr-large


Royal Botanical Gardens

Botanik parkındaki palmiye ağaçları üzerine batan güneşin ışığı vuruyor.
20160514_161104_hdr-large


Sydney Park

Bisiklete binmek ve özellikle de çocukların bisiklet sürmeyi öğrenmeleri için güzel bir park. Yapay göllerin etrafında oldukça uzun parkurlar var.
20161203_164838-large

Reklamlar

Türkiye’nin yeri neresi ?

Mart 15, 2016 12 yorum

Türkiye hiç olmadığı kadar zor zamanlardan geçiyor. İkinci dünya savaşından uzak durmayı başaran bir ülke, kişiler hırslar yüzünden içinden çıkamayacağı bir batağa dahil edildi. Artık bir bomba patladığı zaman kimin yaptığını bilemeyeceğimiz kadar çok düşmanımız var.

Ankara’da son 5 ay içinde 3.kez bombalı saldırı düzenlendi. İkinci saldırıdan sonra facebook’ta bir arkadaşım “orta doğu ülkesine çevirdiniz memleketi” şeklinde bir paylaşımda bulunca yazmadan edemedim. Orta doğu ülkesine mi döndük yoksa orta doğu ülkesi miydik zaten ?

Avustralya’ya ilk geldiğim gün Simon ile sohbet ederken hiç Asya’ya seyahat ettin mi ? diye sormuştu. Şaka mı yapıyorsun dostum demiştim. Bizim evimiz Asya’da. İstanbul’da her gün köprü geçerken Asya’ya hoş geldiniz, Avrupa’ya hoş geldiniz diye tabelalar görüyoruz ve iki kıta arasında mekik dokuyoruz ya ! Pek beklemiyordu böyle bir cevabı çünkü burada Asya demek çekik gözlülerin memleketi demek. Bizim köprünün Anadolu yakası Asya’dan sayılmıyor.

Sydney’deki berberim Irak’lı. Türk olduğumu bildiği için beni welcome ya habibi diyerek karşılıyor. Irak’lı berberleri, kesim tarzı olarak Türk berberlere çok benzediği için tercih ediyorum. Avustralya’lı berbere gidersem 3 kat para verip tuhaf bir saç modeliyle karşılaşmam garanti.

25 yıl olmuş Irak’ı terk edeli. Sizin oralar çok kötü oldu savaştan sonra, haftada bir bomba patlıyor pazar yerlerinde deyince, “sen haftada bir duyuyorsun, her gün patlıyor ama burada haber olmuyor” diyor.

Oğlumuz bu sene okula başladığı için veli toplantılarında yeni insanlar ile tanışıyoruz. Aksandan yabancı olduğumuzu fark edince nerelisiniz ? sorusu çok soruluyor. Türkiye cevabını duyunca orta doğuya hiç gitmedim diye cevap verenler var. Vah vah, sen şimdi Afganistan’a, Irak’a, Suriye’ye hiç gitmedin mi yani ? diye sorasım geliyor ama ciddi cevap vereceklerini bildiğim için de soramıyorum.

Favori restoranlarımızdan biri mahalledeki Lübnan lokantası. Babagannuş, humus, şiş kebap, üstüne baklava, demleme çay bile var.

Kültürümüz, yemeklerimiz, müziklerimiz, saç modelimizden konuşma tarzımıza kadar her şeyimiz diğer orta doğululara benziyor.

Oysa Türkiye’de yaşarken ben kendimi hiç orta doğu ülkesinde yaşıyor olarak görmedim. Türkiye Avrupa birliğine aday ülkeydi, doğu ile batı arasında bir köprüydü, futbol takımlarımız bile Avrupa kupalarında oynuyordu.

Orta doğu teknik üniversitesinde okumak bile gözümü açamamıştı. En azından üniversitenin adından şüphelenmem gerekirdi.

Modern Türkiye’yi diğer orta doğu ülkelerinden farklı kılan şimdi hızla yıpratılan Atatürk inkılapları idi. Aynı coğrafyada olmamıza rağmen diğer orta doğu ülkelerinden farklıydık.

Tutuklanan gazetecilere, meslekten men edilen akademisyenlere, politikacıların yozlaşmasına bakınca memleketin Avrupa yerine orta doğunun derinliklerine doğru götürüldüğü aşikar. Giderek artan şiddet ve terör de orta doğulu olmanın maliyeti değil mi ?

Alternatif bir tatil

Şubat 3, 2016 1 yorum

On yıl önce iki arkadaşımla alternatif bir tatil yapalım düşüncesi ile yazın Karadeniz yaylalarını gezmeye gitmiştik. Bir hafta boyunca neredeyse güneş yüzü göremedik ama yine de Kaçkarların tepesinde gezinmek, yemyeşil doğa ile buluşmak harika bir deneyimdi. Tekrar gelmek lazım dedik ayrılırken. Ancak bir daha kısmet olmadı.

Tatil demek bize göre deniz ve güneş demek. Denize girmeyince ister istemez o yıl tatil yapmamışım hissine kapılıyorum.

Noel zamanı burada şirketler kapanıyor ve çalışanları mecburi yıllık izne çıkarıyor. Firma kaç gün kapanıyorsa o kadar yıllık izin kullanmak mecburi. 2-3 hafta civarı kapatıyor çoğu firma ve bu tarihler birbirine uymuyor. Mesela bizim firmamız 2.5 hafta kapalı kalıp Salı günü işbaşı yaptı. Tatile 3-4 ay kala hangi tarihler arası firmanın kapalı olacağına yönetim karar verip duyuru yapıyor.

Tatilden dönüyorsunuz, bakıyorsunuz iş yaptığınız firmanın çalışanları halen tatilde. Aralık ve Ocak ayları Noel geldi, Noel bitti, yeni yıl geldi, firma açıldı, kapandı, çalıştığım kişi izni uzatmış yurt dışından dönmemiş derken elle tutulur bir iş yapamadan geçiyor.

Madem mecburi izin kullanacağız, noel de yazın en sıcak günlerine denk geliyor, o halde bir deniz tatili yapmanın tam zamanı diye düşünerek 2 ay önceden otel rezervasyonlarımızı yaptık. Ücretleri peşin olarak ödedik.

Tatil zamanı gelince ise tam bir hayal kırıklığı ! Evden adımımızı attığımız andan, döndüğümüz ana kadar 4 gün sürekli yağmur yağdı. Biz yazların sıcak ve kurak, kışların ılık ve yağışlı olduğu bir iklimde büyüdüğümiz için yazın böyle sürprizlere hazırlıklı değiliz. Sydney’de ise her mevsimde sağanak yağmura yakalanma olasılığınız aynı.

Karadeniz’e tekrar gitme fırsatımız olmadı ama bu tatilde Karadeniz bize geldi. Fotoğrafları görünce daha iyi anlayacaksınız.

İlk durağımız Canberra. Buraya daha önce Turist gözüyle Sydney ve Canberra adlı yazıda değinmiştim. Bu sefer süremiz kısıtlı olduğu için sadece parlamento binasını geziyoruz. . Asıl geliş amacımız olan Canberra’da yaşayan 2 ayrı arkadaşımızla buluşup laflamak için kullanıyoruz zamanı.

Parlamento binası

Parlamento binası

Sonraki gün tekrar yola çıkıyoruz Batemans Bay’e doğru. Yolda uğradığımız Bungendore hediyelik eşyaların satıldığı şirin bir yer. Özellikle deri eşyalar satan bir dükkan var ki hangi hayvanın derisini arasanız bulabilirsiniz. İçerisi tıka basa deri eşyalar ile dolu.

WP_20160104_11_26_25_Pro

Bungendero köy meydanı

Avustralya’da köy ya da kasaba gibi küçük yerleşim yerleri, Sydney gibi büyük bir şehrin mahallesini andırıyor. Küçük yerlerde bile tanıdık süpermarket zincirleri, fast food restaurantlarına, barlara rastlayabilirsiniz.

Yol boyunca sahile doğru yaklaştıkça yeşillik artmaya başlıyor. Bazı yerlerde ağaçlar o kadar büyük ve sık ki zaten yağmurdan dolayı az olan gün ışığı iyice kayboluyor.

Sonunda Conjola civarındaki otelimize varıyoruz. Arabayi otelin önüne park ediyorum. Bu esnada yağmur o kadar şiddetli ki 15 dakika arabadan çıkamıyoruz.

WP_20160105_10_30_50_Pro

Bu da otelin bahçesinden çevrenin görünümü. Karadeniz bölgesini aratmıyor.

WP_20160105_18_08_33_Pro

Conjola gölü civarında yanımıza gelen wallaby sürüsünün bir üyesi. Yanımızdaki krakerleri bitirdikten sonra ormanın içine doğru gözden kayboluyor. Bunlar vahşi hayvanlar ancak insanlar tarafından beslenmeye alıştıkları için genelde kamp alanları civarında takılıyorlar.

WP_20160105_13_52_27_Pro

Planımızda dünyanın en beyaz kumlarının olduğu Hyams plajında denize girmek de vardı ancak yola çıkmadan önce köpekbalıkları sahile çok yaklaştığı için plajın kapatıldığı haberini alıyoruz. Yağmur da göz açtırmayınca bu seferlik orayı pas geçip eve geri dönmeye karar veriyoruz.

Çıktığımız yaz tatili denize giremeden son buluyor. Neyse ki Sydney’de denize girmek için tatile çıkmaya gerek yok. Şehrin içindeki plajların tadını çıkarmak için hafta sonlarının güneşli olmasını dört gözle bekliyor olacağız.

Sıcak hava dalgası

Aralık 19, 2015 1 yorum

2015 blog açısından çok verimsiz bir yıl oldu. Geriye dönüp bakıyorum da yazdığım yazı sayısı topu topu 3 imiş.

Önce 2014 yılı sonunda ailemize yeni bir fert katıldı. Bebek telaşı, uykusuz geceler derken 2015’in ilk birkaç ayı geçti gitti.

Sonra Netflix Avustralya pazarına girdi. Aylık 9 dolara dünyanın dizisini filmini yüksek çözünürlükte seyredebiliyorsunuz. Hadi şu diziye başlayalım, hadi bu filmi de seyredelim derken aptal kutusunun karşısında takıldık kaldık. Baktım ki TV seyretmekten başka bir şey yapmaya vakit kalmıyor Netflix’i de iptal ettirdim.

Senenin ortasında araba satın aldım. Araba almışken gezmeden olmaz. Tam da havalar ısınmaya başlamışken haydi pikniğe, yüzmeye, daha önce toplu taşıma ile gidemediğimiz yerleri görmeye derken her daim gezer olduk. İşin güzel yanı bu araba dünyanın en pahalı benzinini de yakmıyor. Deponun tamamını doldursanız bile paypass[1] ile ödeyip geçiyorsunuz.

Şehir de yardımcı olmuyor. Sürekli bir yerlerde aktivite var. Bir yandan sertifikasyon sınavlarıma çalışıp diğer yandan hafta sonu çocukları hangi aktiviteye götürsek diye plan yapmaya çalışıyorum.

Yazmak için tek vakit çocukları yatırdıktan sonra kalıyor ama benim de enerjim artık azalmış oluyor.

Merak etmeyin bahaneler kısmı buraya kadar :=)

Avustralya okyanus ve iç kısımlardaki çöl ikliminden dolayı Türkiye’den çok farklı bir iklime sahip. Örneğin burada sıcak hava dalgası denen bir doğa olayı var. Bu dalga şehre geldiği an ısı bir anda yükseliyor. Mesela öğleden sonra saat 3’te ısı bir anda artmaya başlıyor ve 1-2 saat içinde 10 derece birden yükseliyor.

Son sıcak hava dalgasına iş çıkışı yakalandım. Saat 5:30 ta klimalı ofis ortamından çıkar çıkmaz yüzüme vuran sıcaktan ilk önce neye uğradığımı anlayamadım. Daha önce Mısır ve Dubai’de bulundum ama böyle bir sıcak hiç görmemiştim (belki yazın en sıcak günlerinde böyle oluyordur).

Eve varınca akşam yemeğini balkonda yemeye karar verdik. Havada en ufak bir esinti olmadığı için vantilatörü de balkona koydum ama sıcak sıcak üflüyor. Adeta saç kurutma makinesi gibi. Bu sıcakta nefes almak bile zor.

Alnımızdan şıpır şıpır terler damlarken bir yandan da yemek yemeye çalışıyoruz ki bir anda ağaçların yaprakları hareketlenmeye başladı. Güneşte kalmış arabaya binip de klimayı açarsınız ya aynı onun gibi yüzümüze soğuk bir hava vurmaya başladı. Birkaç saniye içinde sıcaklık 5-10 derece düşüverdi. Sıcak hava dalgası gitmişti.

Önce vantilatörü kapattık sonra apar topar üzerimize bir şeyler aldık. Çocuklar üşümesin diye yemeği balkondan içerideki masaya taşıdık.

Çok tuhaf, bu ülkeye taşınmasam hiç yaşayamayacağım bir tecrübe olduğunu düşündüm kendi kendime.

Bu hava olaylarının ne tür sonuçları olduğuna da bir sonraki yazıda değineceğim.

[1] Küçük alışverişler için tasarlanmış, şifre girmeden kartı POS cihazına yaklaştırarak yapılan ödeme türü.

Dünyanın şehirleri

Kasım 13, 2015 1 yorum

Kütüphane hakkında daha önce yazmıştım. Geçenlerde başımızdan ilginç bir olay geçince tekrar yazmak kısmet oldu. Her kütüphanenin ödünç alınabilecek kitap sayısı konusunda farklı kuralları var. Bizim kütüphanenin çocuk kitapları konusunda sınırı yok. Genelde bir gidişte 6-7 kitap, 2-3 oyuncak alıyoruz çocuklar için. Daha fazlasını zaten taşımak zor oluyor.

Kütüphanede çok az sayıda görevli var. Çalışanlardan bazıları da gönüllü olarak hizmet veriyor. Bu sebeple ödünç aldığınız öğeleri bilgisayara kendiniz kaydediyorsunuz. Girişte bir barkod okuyucu var. Önce kütüphane kartınızı, sonra ödünç aldıklarınızı okutup beraberinizde götürüyorsunuz. Aldıklarınızı geri getirdiğiniz zaman ise kartınızı okutmadan sadece barkodları okutmak yeterli oluyor. Sonra getirdiklerinizi bilgisayarın yanındaki tekerlekli arabaya bırakıyorsunuz. Çalışanlardan veya gönüllülerden birisi bu araba doldukça içindekileri ait oldukları rafa tekrar yerleştiriyor.

Geçen hafta kütüphane sisteminden bir e-posta aldık. Ödünç aldığınız dünyanın şehirleri adlı öğeyi geri getirmediğiniz için günlük 20 cent gecikme cezası ayrıca kaybettiyseniz 55 dolar yenileme ücreti…

Aldığımız kitapların arasına bakıyoruz dünyanın şehirleri diye bir kitap yok ! Ödünç aldığımızı bile hatırlamıyoruz. Acaba kitabı yolda gelirken mi düşürdük, yoksa barkodu okutup da kütüphanede mi bıraktık ?

İşin içinden çıkamayınca kütüphaneyi aramaya karar verdim.

– Merhaba, bana bir e-posta geldi ama burada bahsedilen dünyanın şehirleri kitabı bizde değil
– Üye numaranız nedir ? Size gelen e-postada olması lazım
– XYZ falan filan..
– Tamam ben bunu sizin hesabınızdan düşüyorum şimdi

Telefon görüşmesi 1 dakika bile sürmedi. “Nasıl sizde olmaz kardeşim ? Bilgisayarlı sistemle takip ediyoruz” gibisinden bir cevaba kendimi hazırladığım için söylemeyi planladıklarım boğazıma dizildi. İyi günler deyip telefonu kapatabildim sadece.

Sadece sözlü bir beyan ile işlerin bu kadar hızlı çözülmesine hala alışamamışım demek ki 🙂

Bu olaydan birkaç gün sonra dünyanın şehirleri bizim evdeki koltuğun arkasından çıktı. Meğer ödünç aldığımız oyuncaklardan birinin adıymış.

Ehliyet sınavı

Temmuz 31, 2015 18 yorum

İşyerindeki Mısırlı arkadaş ehliyet sınavını 5. girişinde geçebilince sınav notlarımı gün yüzüne çıkarma gerekliliği hissettim.

Yurt dışına taşınınca yeniden ev kurmak, banka hesapları açtırmak, tonla evrak işiyle uğraşmak bir yana beni en çok bozan ehliyet yenileme süreci oldu. 22 yıllık ehliyetim ve araç kullanma tecrübem olmasına rağmen tekrar sınava girmem gerekiyor. Bir ton masraf da cabası.

Kalıcı olarak Avustralya’ya taşındıysanız eski ehliyetiniz 3 ay için geçerli. Bu süre sonrasında yerel ehliyete geçmiş olmanız bekleniyor. Eğer İngiltere, ABD, AB ülkeleri gibi ülkelerden geliyorsanız sorun yok. Eski ehliyetinizi gösterip yenisini alıyorsunuz.

Romen bir arkadaşımız var. On yıl önce ehliyetini aldığında onların ehliyet de bizimki gibi kıymet görmüyormuş. Birkaç sene önce eşi ehliyetini yenilediği zaman direk değişim yapabilmiş. Romanya’nın standartları değiştiğinden olduğunu sanmıyorum. Avrupa birliğine girmenin faydasını görmüşler.

Türk ehliyetiniz varsa hem yazılı hem de direksiyon sınavına girmeniz gerekiyor Avustralya ehliyeti alabilmek için. Sıfırdan alanlara göre tek avantajınız var, her iki sınavı geçtikten sonra tam ehliyet sahibi oluyorsunuz. Normalde tam ehliyet alabilmek için L ve P türü kısıtlı ehliyet aşamalarından geçiliyor. Bu aşamalarda kaptan pilotlar gibi seyir defteri tutulması gerekiyor. Kandaki alkol oranından tutun hız limitlerine kadar bir sürü kısıtlamaya da tabi L ve P ehliyetler.

İşin ilginci herkes tam ehliyet sahibi olacak diye bir şart da yok. Yeni Zellandalı arkadaşım Simon P ehliyet sahibi idi. Aracınızın ön ver arkasındaki koca P harfleri ve kısıtlamalar sizi rahatsız etmiyorsa istediğiniz seviyede kalabiliyorsunuz.

Ehliyet değiştirmeye ilk başvurduğumda memur ehliyetin İngilizce mi diye sordu. Değilse tercümana gidip ehliyetini tercüme ettirmen gerek. Neyse ki Türk ehliyetlerinde alanların İngilizce karşılıkları da yazıyor. Memur kocaman bir kitabı karıştırmaya başladı. Her ülkenin ehliyet bilgilerinin olduğu bir kitap kullanıyorlar. Başka bir memura sordu sonunda bana bir kağıt ile geri döndü.

– Sürücü belgesi sahibi olduğunuz tesbit edilemediğinden ehliyetinizi veren kuruluştan ehliyeti vardır şeklinde İngilizce bir yazı almanız gerekiyor. Bu kuruluş ile bağlantıya geçemiyorsanız konsolosluğunuza başvurmanız gerekli
– Nasıl yani ? Elinizdeki sürücü belgem ehliyetimin olduğuna dair bir kanıt değil mi zaten ?
– Yok öyle yapamıyoruz
– Ablacım şimdi ben Sydney’den Türkiye emniyetini arayacağım onlar bana İngilizce yazı gönderecek öyle mi ? Gülerler bana. Yok bizde öyle bir şey. Bırak yazı göndermeyi telefon etsem açan olmaz. Yok mu bunun başka yolu ?
– Malesef prosedür böyle. $52 verirsen yazılı sınav için rezervasyonunu yapayım. 10 güne gelebilir misin yazı ile beraber ?
– Yok ablacım sen yapma. Benim bu evrakı getirmem biraz zaman alabilir.

Gelişmiş ülke. Belli standartlar, prosedürler var. Kolay kolay uyanıklık yapamazsın öyle değil mi ? Hiç de değil. Çıkar çıkmaz hemen Türk arkadaşlardan birine telefon edilir.

– Abi benden saçma sapan bir evrak istiyor bunlar. Sen nasıl aldın ehliyeti ?
– Ben Marrickville’deki ehliyet bürosuna gittim hiç bir şey istemediler.

Bir gün sonra soluk diğer trafik bürosunda alınır. Otobüsle dur, kalk, trafik derken yol 1 saat. Neyse ki büroda kimse senin evin taa nerede niye bu bürodan ehliyete başvuruyorsun diye sormuyor. Yine aynı sorular, kitap karıştırmalar ama memur ehliyetim dışında ayrı bir evrak istemiyor. Oturup yazılı sınavı da bilgisayardan yapıyorum. Çoktan seçmeli, her soru için 3 seçenek var. Soru bankası internette var zaten. Soruları ve cevapları ezberlemek yeterli oluyor.

Yazılı sınav geçildi ki asıl iş direksiyon sınavında. Araba sağdan direksiyon olduğu için önceki sürüşlerimden biliyorum sürekli sinyal vereyim derken silecek çalıştırma problemim var. Hatta aylardır kullanmama rağmen yine arabanın yolcu tarafına yanaşıyorum. Bakıyorum direksiyon yok, diğer tarafa dolanıp oradan biniyorum (Eğer etrafta birileri varsa bozuntuya vermeden bilinçli şoför edası ile yolcu tarafındaki lastiği kontrol eder gibi yapıyorum)

2 kere direksiyon dersi aldım bir eğitmenden. Sınavda dikkat etmeniz gereken konuları öğrenmek bakımından iyi oluyor. Sınavda istenen bazı davranışların gerçek ortamda çok fazla karşılığı yok ama sınavı geçmek için o davranışları sergilemeniz lazım. İlk seferde geçme oranı oldukça düşük. Taksi şoförlerine bu konuyu açtığımda çoğunun birkaç kerede sınavı geçtiğini öğreniyorum. Hatta çoğu ben 10 yıldır taksicilik yapıyorum ama sınava girsem kalırım diyor.

Direksiyon sınavına her girişiniz ayrı bir mali külfet. Hem sınav ücreti hem de araba kirası vermeniz gerekiyor. Sınav ücreti 50 dolar civarı ama araba kirası saatliği 100-120 civarında değişiyor. Aslında araba kiralama şirketlerinde günlüğü 30 dolara da araba var ama ehliyetiniz olmadığı için alma şansınız yok. Mecburen direksiyon hocalarından fahiş fiyatlara kiralamak zorundasınız. Fiyatlar sınavı geçmek için ekstra motivasyon oluyor.

Direksiyon sınavını bitirince bekleme odasına geçmemi söylüyor görevli. Bu esnada başka bir kadına sınav sonucu açıklanıyor. Güzellik yarışmasında birinci olmuş gibisinden bir sevinç yaşıyor. Yanındakilere tek tek uzun uzun sarılıp tebrikleri kabul ettikten sonra sınav sonucuna imzayı atıyor. Acaba kaçıncı girişiydi diye içimden geçiriyorum.

Neyse ki ben ilk seferde sınavı geçiyorum. Sadece 2 puanım kırılmış. Nereden kırılmış onu da pek anlamadım ama çok da merak etmiyorum. Direksiyon hocam belki bu duruma içten içe üzülerek beni tebrik ediyor. Herkes benim gibi olsa adam işsiz kalacak.

Her zaman olduğu gibi başarının altın anahtarı direksiyon notlarımı sizlerle paylaşıyorum. Sadece Avustralya için geçerli olduğunu unutmayın. Sınava girmeden önce bir hoca ile pratik yapmayı da ihmal etmeyin.

  • Arabayı haraket ettirmeden önce 5 saniye boyunca sinyal ver
  • Direksiyonu iç kısmından tutma. Dönüş esnasında dahi dışarıdan tutarak çevirmeli
  • Hiç bir şart altında 7 metreden fazla geri gitme
  • Park edersen kaldırımdan en fazla 50 cm uzakta kalmalısın
  • Geri park ederken sinyal verdikten sonra park halindeki araba ile aynaların yan yana geldikten sonra geri vitese tak. 4 yönü kontrol ettikten sonra harekete başla. Aracı geri, ileri ve gerekiyorsa en fazla bir kez daha geri, ileri hareket ettirebilirsin
  • Sola dönüş yaparken aracın pozisyonlanmasını önceden yap ki dönüş esnasında çok dar ya da geniş alma riski olmasın
  • Dur işaretlerinde tekerler tamamen durmalı yoksa anında sınavdan kalırsın
  • Öndeki arabaya fazla yanaşma.  Park ederken 1 metre, kırmızıda dururken de arada bir araba kalacak kadar boşluk bırakman lazım. Evet, kimse gerçek hayatta böyle yapmıyor ama sınavda gerekli.
  • Dönüş yaparken kafanı çevirerek kör noktayı kontrol etmelisin
  • 3 point turn yaparken her manevrada sinyal vermelisin. Önce sinyal ver sonra vites değiştir
  • Sınavı okul saatlerinde alacaksan okul bölgelerine ve hız limitlerine dikkat et
  • Yeşil ışık yanınca hemen hareket etme. Sağını ve solunu kontrol ettikten sonra hareket etmelisin. Fren yapmadan önce de dikiz aynasını kontrol etmeyi unutma
  • Genel kural olarak baş ve gözler sürekli yol, sağ, sol, aynalar arasında dolaşıp duracak. Kafanı çevirdiğin yöne uzun uzun ve göstere göstere bak ki görevli de senin baktığını görsün. Kendini arabanın önüne koyulan oyuncak köpekler gibi düşünmen lazım. Araba haraket halindeyken baş da hiç durmayacak. Başarılar 🙂

rocking-dog-animated-small

Bibliophobia

Ocak 8, 2015 2 yorum

Bibliophobia kitap ya da kütüphane korkusuymuş. Tanımı konmamış olsa da çoğumuzun bu problemden muzdarip olduğu aşikar.

Bendeki kütüphane korkusu ilkokulda başladı. Dönem ödevi olarak Emeviler ile Abbasiler döneminin karşılaştırılması gibi bir konu verilmişti. O zamanlar internet olmadığı için tek çare yaşadığımız küçük şehirdeki yegane kütüphaneye gitmekti.

Kütüphanenin de en kalabalık olduğu zamanlar işte bu dönem tatilleri oluyordu. Şehrin tüm okullarındaki öğrencilerin ufacık bir binaya girmek için sıra beklediğini düşünün. Tam bir çileydi kütüphaneye gitmek.

Ücretsiz yardım dağıtılan izdihamları hayal edin. Kütüphanenin önü aynen öyle. Birkaç kapıdan geçerek içeri giriliyor. Her birinde görevliler bekliyor. Belki de lise öğrencileri idi bu görevliler tam hatırlamıyorum ama kapıyı zorlayan öğrencileri itip kakarak, biraz da tartaklayarak sıraya sokmaya çalıştıklarını hatırlıyorum. Maç girişindeki polisler gibi, keyifleri kaçarsa her an onlardan dayak yeme ihtimaliniz var.

Annemle beraber gittik kütüphaneye. Kütüpaneciyi uzaktan tanıyormuş. Amca şişe gözlüklü kulağı ağır işiten bir beyefendiydi. Belli ki dönem tatili bitse de rutinime dönsem sıkıntısı içindeydi o da. Emeklilik yaşı da çoktan gelmiş ya bu tür masa başı işleri genelde tanıdık vasıtasıyla bulunur, kolay bırakılmazdı.

Bizim oğlanın böyle böyle bir ödevi var, yardımcı olabilir misiniz ? dedi annem kütüphaneciye. Kütüphaneci de “Bizde var o kitaplar” diye onayladı. Hesapta boşa da beklemeyeceğiz kitaplar ellerinde yoksa. Annem beni sıranın sonuna bırakıp işine gitti.

Uzunca bir sıradan sonra ilk odaya ulaşabildim. Burada alfabetik kataloglar bulunuyor. Anahtar kelimelerden arayıp en fazla 3 kitap seçebiliyorsun. Sonrasında bir görevli bunları sana teslim ediyor. Çalışma salonu gibi ayrı bir odada kitaplardan defterine notlarını alıp kitapları iade ediyorsun.

Benim seçtiğim kitaplar gelince baktım içlerinde ne Emevi var, ne Abbasi. Ben çalışma salonundayım, kütüphaneci başka odada, indeksler başka yerde, her birinin başında görevliler kalabalığı itip kakmakla meşgul.

Kütüphanecinin odası ile aramızda sadece bir cam var. Camı tıklatınca adam beni tanıyıp cam kenarına kadar geldi. Bu kitaplarda aradığım konular yok, yanlış mı kitap aldım acaba diye sormaya çalışıyorum ama ne adam beni anlıyor ne ben onu duyabiliyorum. Gerçi arada cam olmasa da amca ile anlaşabilecek miyiz o da ayrı konu. Amca bir şeyler söyledi gitti yerine oturdu tekrardan.

Çalışma odasındaki bir kız “Kardeeeş, Allah kolaylık versin. O adama laf anlatmak deveye hendek atlatmaktan zordur” demişti. Bazı sözler nasıl yer ediyor insanın hafızasında. Bu söz zaten son nokta oldu. Sinirden kitapların başına oturup ağladığımı hatırlıyorum.

Bilmiyorum siz en son ne zaman gittiniz ama ben o gün bu gündür neredeyse kütüphaneye gitmedim desem yeridir.

Melbourne’de şehir kütüphanesi çok merkezi. Şehre indiğimde, yağmuru görünce sığındığım ilk yer orası olurdu. Kitap okumasan bile ücretsiz internet ve gazeteler var. Vaktin de varsa yağmurun dinmesini beklemek için en ideal yer.

Sydney’e taşındıktan sonra ev telaşı yine kütüphaneyi unuttum bir süre. Ama şu sıralar mahalle kütüphanemiz en sık kullandığımız kaynaklardan birisi oldu.

Bizden çok çocuklar kütüphanenin tadını çıkarıyor. Çocuklar için harika eğitici kitapların ve oyuncakların olduğu ayrı bir köşe var. Eve kitap ve oyuncak aldığımızda hem çocukların kısa sürede hevesi geçiyor hem de ev oyuncak çöplüğüne dönüyor. Ancak kütüphaneden ödünç alınca 1 ay kullanıp yenisi ile değiştirebiliyoruz. Çocuğun ilgisi canlı kaldığı gibi, daha fazla kitap okuma imkanı oluyor.

Kütüphane içeriği kitap ve oyuncak ile sınırlı değil. Çeşit çeşit film DVD’leri, müzik CD’leri, wi-fi bağlantısı, kendi bilgisayarınızı getirmediyseniz 10 bilgisayardan oluşan bir internet cafe, günlük gazete ve dergiler de bulunuyor. Geniş masa ve koltuklar, klimalı ortam ile mahalle kütüphanemiz evden bile rahat bir ortam sunuyor. Her mahallenin belediye tarafından kurulan benzer kütüphaneleri var.

Üstelik tüm hizmetler ücretsiz. Tek yapmanız gereken size çıkarılan kütüphane kartı ile aldıklarınızın barkodlarını bilgisayara okutmanız. Ödünç aldıklarınızı geri getirdiğinizde de aynı şeyi yapıyorsunuz. Hizmetler self servis şeklinde yürüyor.

Haftada bir, bazen iki haftada bir mutlaka uğruyoruz artık. Ne büyük eksikmiş hayatımızda kütüphane.

Sizin de okumanız, okutmanız dileğiyle …

Çocuk oyuncakları içeren bir raf

Çocuk oyuncakları içeren bir raf

Kütüphaneden genel görüntü

Kütüphaneden genel görüntü

Çocuk kitapları bölümü

Çocuk kitapları bölümü